CZYTANIE 1
(Apokalipsa św. Jana 11,19a.12,1-6a.10ab.)
Świątynia Boga w niebie się otwarła i Arka Jego Przymierza ukazała się w Jego świątyni.
Potem
ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta obleczona w słońce i
księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu.
Ukazał się też inny znak na niebie:
Oto wielki Smok ognisty; ma siedem głów i dziesięć rogów, a na głowach siedem diademów.
Ogon
jego zmiata trzecią część gwiazd z nieba i rzucił je na ziemię. Smok
stanął przed mającą urodzić Niewiastą, ażeby skoro porodzi, pożreć jej
Dziecko.
I porodziła Syna - mężczyznę, który wszystkie narody będzie
pasł rózgą żelazną. Dziecko jej zostało porwane do Boga i do Jego tronu.
Niewiasta zaś zbiegła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga.
I usłyszałem donośny głos mówiący w niebie:
«Teraz nastało zbawienie, potęga i królowanie Boga naszego i władza Jego Pomazańca».
-------
PSALM
(Księga Psalmów 45(44),7.10-12.14-15.)
Tron Twój, Boże, trwa na wieki,
berłem sprawiedliwym berło Twego królestwa.
Córki królewskie wychodzą na spotkanie z tobą,
królowa w złocie z Ofiru stoi po twojej prawicy.
Posłuchaj, córko, spójrz i nakłoń ucha,
zapomnij o twym ludzie, o domu twego ojca.
Król pragnie twego piękna,
on twoim panem, oddaj mu pokłon.
Córa królewska wchodzi pełna chwały,
odziana w złotogłów.
W szacie wzorzystej prowadzą ją do króla,
za nią prowadzą do ciebie dziewice, jej druhny.
-------
CZYTANIE 2
(Pierwszy list do Koryntian 15,20-26.)
Bracia: Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, co pomarli.
Ponieważ bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez Człowieka też dokona się zmartwychwstanie.
I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni,
lecz każdy według własnej kolejności. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należą do Chrystusa, w czasie Jego przyjścia.
Wreszcie nastąpi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc.
Trzeba bowiem, ażeby królował, aż "położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy".
Jako ostatni wróg, zostanie pokonana śmierć.
-------
EWANGELIA
(Łk 1,39-56)
W tym czasie Maryja wybrała się i poszła z pośpiechem w góry do pewnego miasta w pokoleniu Judy.
Weszła do domu Zachariasza i pozdrowiła Elżbietę.
Gdy Elżbieta usłyszała pozdrowienie Maryi, poruszyło się dzieciątko w jej łonie, a Duch Święty napełnił Elżbietę.
Wydała ona okrzyk i powiedziała: «Błogosławiona jesteś między niewiastami i błogosławiony jest owoc Twojego łona.
A skądże mi to, że Matka mojego Pana przychodzi do mnie?
Oto skoro głos Twego pozdrowienia zabrzmiał w moich uszach, poruszyło się z radości dzieciątko w moim łonie.
Błogosławiona jesteś, która uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane Jej od Pana».
Wtedy Maryja rzekła: «Wielbi dusza moja Pana,
i raduje się duch mój w Bogu, Zbawicielu moim.
Bo wejrzał na uniżenie swojej Służebnicy,
oto bowiem odtąd błogosławić mnie będą
wszystkie pokolenia.
Gdyż wielkie rzeczy uczynił mi Wszechmocny,
a Jego imię jest święte.
Jego miłosierdzie z pokolenia na pokolenie
nad tymi, co się Go boją.
Okazał moc swego ramienia,
rozproszył pyszniących się zamysłami serc swoich.
Strącił władców z tronu, a wywyższył pokornych.
Głodnych nasycił dobrami,
a bogatych z niczym odprawił.
Ujął się za sługą swoim, Izraelem,
pomny na swe miłosierdzie.
jak przyobiecał naszym ojcom,
Abrahamowi i jego potomstwu na wieki».
Maryja pozostała u Elżbiety około trzech miesięcy; potem wróciła do domu.
-------
KOMENTARZ
(Św. Amadeusz z Lozanny (1108-1159), cysters, następnie biskup)
Oto
On, Maryjo, twój Syn! To On, który dla ciebie zmartwychwstał trzeciego
dnia i w twoim ciele wstąpił ponad wszystkich do niebios, aby wszystko
się wypełniło. Posiadasz zatem twoją radość, błogosławiona, otrzymałaś w
dziale przedmiot swoich pragnień i koronę na głowę. On daje ci władanie
w niebie przez chwałę, królowanie nad światem przez miłosierdzie,
panowanie nad piekłem przez moc. Z różnych pobudek wszelkie stworzenia
zatem odpowiadają na twoją chwałę, tak wielką i niewysłowioną: aniołowie
przez chwałę, ludzie przez miłość, demony przez obawę. Ponieważ jesteś
czcigodna dla nieba, kochana dla świata, straszliwa dla piekła.
Wesel się zatem i bądź błogosławiona, ponieważ zmartwychwstał Ten,
który cię przyjmuje, który jest twoją chwałą i wynosi twoją głowę.
Rozradowałaś się od Jego poczęcia, zasmuciłaś w Jego Męce. Na nowo
rozraduj się w Jego zmartwychwstaniu, a nikt nie odbierze ci tej
radości, ponieważ Chrystus powstały z martwych nie umiera, śmierć nie ma
nad Nim władzy.
Ponadto Duch cię wzywa i Bóg ci mówi: "Miły mój
odzywa się i mówi do mnie: Powstań, przyjaciółko ma, piękna ma, i
pójdź! Bo oto minęła już zima, deszcz ustał i przeszedł. Na ziemi widać
już kwiaty, nadszedł czas przycinania winnic" (Pnp 2,10-12)...
Kadzielnica idzie za kadzidłem, wzniesiony dłonią Pana, wznosi się aż do
tronu Bożego. Wznosi się, w otoczeniu duchów anielskich, które głoszą
na wysokościach: "Kim jest ta, co się wyłania z pustyni wśród słupów
dymu, owiana wonią mirry i kadzidła, i wszelkich wonności kupców?" (Pnp
3,6)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz