L: 18.00
CZYTANIE 1
(Księga Habakuka 1,12-17.2,1-4.)
Czyż to nie Ty,
Boże mój, Świętości moja, jesteś od samych początków Panem? Nie
pomrzemy! Na sąd przeznaczyłeś lud Chaldejczyków, o Panie, Opoko moja,
zachowałeś go, aby mu wymierzyć karę.
Zbyt czyste oczy Twoje, by na
zło patrzyły, a nieprawości pochwalać nie możesz. Czemu jednak
spoglądasz na ludzi zdradliwych i milczysz, gdy bezbożny pożera
uczciwszego od siebie?
Obchodzi się on z ludźmi jak z rybami morskimi, jak z pełzającymi zwierzętami, którymi nikt nie rządzi.
Wszystkich łowi na wędkę, zagarnia swoim niewodem albo w sieci gromadzi — krzycząc przy tym z radości.
Przeto
ofiarę składa swojej sieci, pali kadzidło niewodowi swemu, bo przez nie
zdobył sobie łup bogaty, a pożywienie jego stało się obfite.
Czyż zatem nie zarzuca na nowo swych sieci, aby mordować ludy bez litości?
Na
moich czatach stać będę, udam się na miejsce czuwania, śledząc pilnie,
by poznać, co On powie do mnie, jaką odpowiedź da na moją skargę.
I odpowiedział Pan tymi słowami: «Zapisz widzenie, na tablicach wyryj, by można było łatwo je odczytać.
Jest
to widzenie na czas oznaczony, lecz wypełnienie jego niechybnie
nastąpi: a jeśli się opóźnia, ty go oczekuj, bo w krótkim czasie
przyjdzie niezawodnie.
Oto zginie ten, co jest ducha nieprawego, a sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierności».
-------
PSALM
(Księga Psalmów 9(9A),8-9.10-11.12-13.)
A Pan zasiada na wieki,
przygotował swój tron, by sądzić.
Sam będzie sądził świat sprawiedliwie,
rozstrzygał bezstronnie sprawy narodów.
Schronienie w Panu znajdzie uciśniony,
ucieczkę w czasie utrapienia.
Ufają Tobie znający Twe imię,
bo nie opuszczasz, Panie, tych, co Cię szukają.
Psalm śpiewajcie Panu, który mieszka na Syjonie,
głoście Jego dzieła wśród narodów,
bo mściciel krwi pamięta o nich,
nie zapomniał wołania ubogich.
-------
EWANGELIA
(Mt 17,14-20)
Pewien człowiek zbliżył się do Jezusa i padając przed Nim na kolana,
prosił: «Panie, zlituj się nad moim synem! Jest epileptykiem i bardzo cierpi; bo często wpada w ogień, a często w wodę.
Przyprowadziłem go do Twoich uczniów, lecz nie mogli go uzdrowić».
Na
to Jezus odrzekł: «O plemię niewierne i przewrotne! Jak długo jeszcze
mam być z wami; jak długo mam was cierpieć? Przyprowadźcie Mi go tutaj!»
Jezus rozkazał mu surowo, i zły duch opuścił go. Od owej pory chłopiec odzyskał zdrowie.
Wtedy uczniowie zbliżyli się do Jezusa na osobności i pytali: «Dlaczego my nie mogliśmy go wypędzić?»
On
zaś im rzekł: «Z powodu małej wiary waszej. Bo zaprawdę, powiadam wam:
Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej górze:
"Przesuń się stąd tam!", a przesunie się. I nic nie będzie dla was
niemożliwego».
-------
KOMENTARZ
(Bł. Kolumban Marmion (1858-1923), opat)
Prośmy
Ojca, prośmy Chrystusa Jezusa, Jego Słowo, o światło wiary.
Otrzymaliśmy jego początek na chrzcie, ale musimy zachować, rozwijać ten
boski zarodek. Jakiej współpracy Bóg od nas oczekuje w tej kwestii?
On czeka najpierw na naszą modlitwę. Wiara jest darem Bożym; duch wiary
pochodzi od ducha Boga: "Przymnóż nam wiary" (Łk 17,5). Mówmy często
Chrystusowi Jezusowi, jak w Ewangelii ojciec chorego dziecka: "Wierzę,
zaradź memu niedowiarstwu" (Mk 9,24). Tylko Bóg sam bowiem, jako
sprawcza przyczyna, może pomnożyć w nas wiarę. Naszą rolą jest
zasłużenie na ten wzrost dzięki modlitwie i dobrym uczynkom.
Otrzymawszy wiarę, musimy nią żyć. Bóg nam daje w czasie chrztu
"habitus" wiary; to "siła", to "moc"; ale ta siła nie może pozostać
bezczynna, ta "sprawność" nie może skostnieć z braku ćwiczeń. "Habitus"
musi iść, umacniając się zawsze odpowiednimi czynami. Nie możemy być
takimi duszami, u których wiara śpi.
Odnawiajmy często nasze akty
wiary, nie tylko w czasie spełniania zadań pobożności, ale jeszcze w
drobnych aspektach naszego życia. To "każdego dnia" mamy, według Jego
rad, chodzić w tym świetle.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz