CZYTANIE 1
(Księga Izajasza 56,1.6-7.)
Tak mówi Pan:
«Zachowujcie prawo i przestrzegajcie sprawiedliwości, bo moje zbawienie
już wnet nadejdzie i moja sprawiedliwość ma się objawić.
Cudzoziemców
zaś, którzy się przyłączyli do Pana, ażeby Mu służyć i aby miłować imię
Pana i zostać Jego sługami – wszystkich zachowujących szabat bez
pogwałcenia go i trzymających się mocno mojego przymierza,
przyprowadzę
na moją świętą górę i rozweselę w moim domu modlitwy. Całopalenia ich
oraz ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu, bo dom mój będzie nazwany
domem modlitwy dla wszystkich narodów».
-------
PSALM
(Księga Psalmów 67(66),2-3.5.8.)
Niech Bóg się zmiłuje nad nami i nam błogosławi,
niech nam ukaże pogodne oblicze.
Aby na ziemi znano Jego drogę,
Jego zbawienie wśród wszystkich narodów.
Niech się narody cieszą i weselą,
bo rządzisz ludami sprawiedliwie,
i kierujesz narodami na ziemi.
Niechaj nam Bóg błogosławi,
i niech cześć Mu oddają wszystkie krańce ziemi.
-------
CZYTANIE 2
(Rz 11, 13-15.29-32)
Bracia: Do was, pogan, mówię: «Będąc apostołem pogan, przez cały czas chlubię się posługiwaniem swoim
w nadziei, że może pobudzę do współzawodnictwa swoich rodaków i przynajmniej niektórych z nich doprowadzę do zbawienia.
Bo
jeżeli ich odrzucenie przyniosło światu pojednanie, to czymże będzie
ich przyjęcie, jeżeli nie powstaniem ze śmierci do życia?
Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne.
Podobnie bowiem jak wy niegdyś byliście nieposłuszni Bogu, teraz zaś z powodu ich nieposłuszeństwa dostąpiliście miłosierdzia,
tak
i oni stali się teraz nieposłuszni z powodu okazanego wam miłosierdzia,
aby i sami w czasie obecnym mogli dostąpić miłosierdzia.
Albowiem Bóg poddał wszystkich nieposłuszeństwu, aby wszystkim okazać swe miłosierdzie".
-------
EWANGELIA
(Mt 15,21-28)
Jezus podążył w strony Tyru i Sydonu.
A
oto kobieta kananejska, wyszedłszy z tamtych okolic, wołała: «Ulituj
się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko nękana przez
złego ducha».
Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem. Na to podeszli Jego uczniowie i prosili Go: «Odpraw ją, bo krzyczy za nami».
Lecz On odpowiedział: «Jestem posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela».
A ona przyszła, upadła przed Nim i prosiła: «Panie, dopomóż mi».
On jednak odparł: «Niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».
A ona odrzekła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołów ich panów».
Wtedy
Jezus jej odpowiedział: «O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci
się stanie, jak pragniesz!» Od tej chwili jej córka była zdrowa.
-------
KOMENTARZ
(Izaak ze Stella (? - ok. 1171), mnich cysterski)
"Jestem
posłany tylko do owiec, które poginęły z domu Izraela". Mówiąc krótko,
oznacza to, że został posłany do tych, którym został obiecany. "Otóż to
właśnie Abrahamowi i jego potomstwu dano obietnice" (Ga 3,16). Niegdyś
dana obietnica wypełnia się w swoim czasie – dla Żydów i wywodząc się od
Żydów, tak jak zostało napisane: "Zbawienie bierze początek od Żydów"
(J 4,22). To dla nich Chrystus, narodzony z ciała, został wysłany na
końcu czasów. Im został obiecany na początku, im od zawsze przeznaczony.
Przeznaczony tak dla Żydów, jak dla pogan, narodzony w ciele z Żydów,
od urodzenia był dany w ciele tym, którym został obiecany...
Ale imię "Izrael" oznacza "człowieka widzącego Boga" – odnosi się więc w
równej mierze do każdej roztropnej duszy. Zatem idąc dalej tym tokiem,
można mówić, że "dom Izraela" obejmuje także aniołów, te duchy wybrane
przez Boga... Podczas gdy te dziewięćdziesiąt dziewięć owiec, na górze
widzenia i zachwytu dla ich Pasterza, to jest Słowa Bożego, chodzi
swobodnie i nie boi się spać na wielkich zawsze zielonych pastwiskach
(Ps 23,2), Dobry Pasterz przychodzi od Ojca, kiedy nadchodzi "czas
miłosierdzia" (Ps 102,14). Ten, który został obiecany na wieczność,
został miłosiernie wysłany w odpowiednim czasie. Przyszedł szukać
zagubionej owcy (Łk 15,4n)...
Dobry Pasterz został więc
wysłany, aby pocieszyć tych, którzy są złamani na duchu, aby wzmocnić
słabych (por. Ez 34,16). To co jest złamane i słabe to wolna wolna
człowieka. Szukając wielkości, upadła, a nie mając sił by się utrzymać,
została zgnieciona i złamana tak, że już nie mogła wrócić do swojego
pierwotnego stanu. Ugruntowana i wzmocniona przez samego Chrystusa, ale
nie dość silna, aby iść na pastwiska pomiędzy pozostałymi
dziewięćdziesięcioma dziewięcioma owcami, niesiona jest w ramionach
Pasterza: "Jagnięta nosi na swej piersi, owce karmiące prowadzi
łagodnie" (Iz 40,11).
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz