CZYTANIE 1
(Pierwszy list do Koryntian 4,6b-15.)
Miałem na
myśli, bracia, mnie samego i Apollosa, ze względu na was, abyście mogli
zrozumieć, że nie wolno wykraczać ponad to, co zostało napisane, i niech
nikt w swej pysze nie wynosi się nad drugiego.
Któż będzie cię wyróżniał? Cóż masz, czego byś nie otrzymał? A jeśliś otrzymał, to czemu się chełpisz, tak jakbyś nie otrzymał.
Tak
więc już jesteście nasyceni, już opływacie w bogactwa. Zaczęliście
królować bez nas! Otóż tak! Nawet trzeba, żebyście królowali, byśmy
mogli współkrólować z wami.
Wydaje mi się bowiem, że Bóg nas,
apostołów, wyznaczył jako ostatnich, jakby na śmierć skazanych. Staliśmy
się bowiem widowiskiem światu, aniołom i ludziom;
my głupi dla Chrystusa, wy mądrzy w Chrystusie, my niemocni, wy mocni; wy doznajecie szacunku, a my wzgardy.
Aż do tej chwili łakniemy i cierpimy pragnienie, brak nam odzieży, jesteśmy policzkowani i skazani na tułaczkę,
i utrudzeni pracą rąk własnych. Błogosławimy, gdy nam złorzeczą, znosimy, gdy nas prześladują;
dobrym
słowem odpowiadamy, gdy nas spotwarzają. Staliśmy się jakby śmieciem
tego świata i odrazą dla wszystkich aż do tej chwili.
Nie piszę tego, żeby was zawstydzić, lecz aby was napomnieć, jako moje najdroższe dzieci.
Choćbyście
mieli bowiem dziesiątki tysięcy wychowawców w Chrystusie, nie macie
wielu ojców; ja to właśnie przez Ewangelię zrodziłem was w Chrystusie
Jezusie.
-------
PSALM
(Księga Psalmów 145(144),17-18.19-20.21.)
Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.
Spełnia wolę tych, którzy się Go boją,
usłyszy ich wołanie i przyjdzie im z pomocą.
Pan strzeże wszystkich, którzy Go miłują,
lecz wytępi wszystkich występnych.
Niech usta moje
głoszą chwałę Pana,
a wszystko, co żyje,
niech wielbi Jego święte imię
na zawsze i na wieki.
-------
EWANGELIA
(Łk 6,1-5)
W pewien szabat Jezus przechodził wśród zbóż, a uczniowie zrywali kłosy i jedli, wykruszając ziarna rękami.
Na to niektórzy z faryzeuszów mówili: «Czemu czynicie to, czego nie wolno czynić w szabat?»
Wtedy Jezus rzekł im w odpowiedzi: «Nawet tego nie czytaliście, co uczynił Dawid, gdy poczuł głód, on i jego ludzie?
Jak
wszedł do domu Bożego i wziąwszy chleby pokładne, sam jadł i dał swoim
ludziom? Chociaż samym tylko kapłanom wolno je spożywać».
I dodał: «Syn Człowieczy jest panem szabatu».
-------
KOMENTARZ
(Homilia przypisywana św. Makaremu z Egiptu (?-390), mnichowi)
W
prawie Mojżeszowym, które było cieniem rzeczy przyszłych (Kol 2,17),
Bóg nakazał wszystkim wypoczynek i zakazał wszelkiej pracy w dniu
szabatu. Ale ten był symbolem i cieniem prawdziwego szabatu, który jest
przyznany duszy przez Pana... Bo Pan wzywa człowieka do odpoczynku,
mówiąc mu: "Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni
jesteście, a Ja was pokrzepię" (Mt 11,28). I wszystkim duszom, które Mu
ufają i zbliżają się do Niego, daje odpoczynek, uwalniając je od myśli
nieznośnych, przygnębiających i nieczystych. Dusze wtedy przestają
czynić zło, świętują prawdziwy szabat, doskonały i święty — święto
Ducha, w radości i z nieopisanym weselem. Oddają Bogu czysty kult, który
Mu się podoba, bo pochodzi z czystego serca. To jest prawdziwy i święty
szabat.
Błagajmy zatem Boga także i my, abyśmy weszli w ten
spoczynek, wolni od myśli wstydliwych, złych i próżnych, oraz mogli
służyć Bogu sercem czystym i świętować Ducha Świętego. Błogosławieni,
którzy trwają w tym spoczynku.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz