PSALM
(Księga Psalmów 145(144),2-3.8-9.17-18.)
Każdego dnia będę błogosławił Ciebie
i na wieki wysławiał Twe imię.
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały,
a wielkość Jego niezgłębiona.
Pan jest łagodny i miłosierny,
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich,
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.
Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają,
wszystkich wzywających Go szczerze.
-------
EWANGELIA
(Mt 20,1-16a)
Jezus
opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: "Królestwo
niebieskie podobne jest do gospodarza, który wyszedł wczesnym rankiem,
aby nająć robotników do swej winnicy.
Umówił się z robotnikami o denara za dzień i posłał ich do winnicy.
Gdy wyszedł około godziny trzeciej, zobaczył innych, stojących na rynku bezczynnie,
i rzekł do nich: "Idźcie i wy do mojej winnicy, a co będzie słuszne, dam wam".
Oni poszli. Wyszedłszy ponownie około godziny szóstej i dziewiątej, tak samo uczynił.
Gdy wyszedł około godziny jedenastej, spotkał innych stojących i zapytał ich: "Czemu tu stoicie cały dzień bezczynnie?"
Odpowiedzieli mu: "Bo nas nikt nie najął". Rzekł im: "Idźcie i wy do winnicy".
A
gdy nadszedł wieczór, rzekł właściciel winnicy do swego rządcy: "Zwołaj
robotników i wypłać im należność, począwszy od ostatnich aż do
pierwszych".
Przyszli najęci około jedenastej godziny i otrzymali po denarze.
Gdy więc przyszli pierwsi, myśleli, że więcej dostaną; lecz i oni otrzymali po denarze.
Wziąwszy go, szemrali przeciw gospodarzowi,
mówiąc: "Ci ostatni jedną godzinę pracowali, a zrównałeś ich z nami, którzy znosiliśmy ciężar dnia i spiekotę".
Na to odrzekł jednemu z nich: "Przyjacielu, nie czynię ci krzywdy; czy nie o denara umówiłeś się ze mną?
Weź, co twoje i odejdź. Chcę też i temu ostatniemu dać tak samo jak tobie.
Czy mi nie wolno uczynić ze swoim, co chcę? Czy na to złym okiem patrzysz, że ja jestem dobry?"
Tak ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi».
-------
KOMENTARZ
(Św. Jan Chryzostom (ok. 345-407), kapłan w Antiochii, potem biskup Konstantynopola, doktor Kościoła)
Jest
oczywiste, że ta przypowieść dotyczy nawrócenia ludzi do Boga: jednych
od najmłodszych lat, innych nieco później i wreszcie niektórych w
starości. Chrystus tłumi pychę pierwszych wezwanych, aby nie czynili
wyrzutów tym z jedenastej godziny, pokazując im, że nagroda jest
jednakowa dla wszystkich. Jednocześnie podsyca zapał ostatnich,
wskazując, że mogą zasłużyć na tę samą zapłatę, co pierwsi. Zbawiciel
właśnie skończył mówić o rezygnacji z bogactw, pogardzie dóbr – cnoty,
które wymagają wielkiego serca i odwagi. W tym celu trzeba podsycać żar
duszy pełnej młodości. Pan zapala zatem w nich płomień miłości i
umacnia ich odwagę pokazując, że nawet ci, którzy przybyli ostatni,
otrzymują zapłatę za cały dzień...
Mówiąc jaśniej, niektórzy
mogliby tego nadużywać i popaść w obojętność i rozprężenie. Uczniowie
ujrzą wyraźniej, że ta hojność jest efektem miłosierdzia Bożego, który
sam jeden ich wesprze, aby zasłużyć na tak wspaniałą nagrodę...
Wszystkie przypowieści Jezusa: o pannach, sieci, cierniach, bezowocnym
drzewie, zapraszają nas do ujawnienia naszych cnót w czynach... Jesteśmy
wezwani do życia czystego i świętego. Życie święte kosztuje więcej
nasze serce niż zwyczajna czystość wiary, ponieważ jest to nieustanna
walka, niestrudzony znój.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz