CZYTANIE 1
()
Dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka.
Zdało się oczom głupich, że pomarli, zgon ich poczytano za nieszczęście
i odejście od nas za unicestwienie, a oni trwają w pokoju.
Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaźni, nadzieja ich pełna jest nieśmiertelności.
Po nieznacznym skarceniu dostąpią dóbr wielkich, Bóg ich bowiem doświadczył i znalazł ich godnymi siebie.
Doświadczył ich jak złoto w tyglu i przyjął ich jak całopalną ofiarę.
W dzień nawiedzenia ich przez Boga zajaśnieją i rozbiegną się jak iskry po ściernisku.
Będą sądzić ludy, zapanują nad narodami, a Pan królować będzie nad nimi na wieki.
Ci, którzy Mu zaufali, zrozumieją prawdę, wierni w miłości będą przy Nim trwali: łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych.
-------
PSALM
(Księga Psalmów 27(26),1.4.7.8.9.13-14.)
Pan moim światłem i zbawieniem moim,
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia,
przed kim miałbym czuć trwogę?
O jedno tylko proszę Pana i o to zabiegam,
żebym mógł zawsze przebywać w Jego domu
przez wszystkie dni mego życia;
abym kosztował słodyczy Pana,
stale się radował Jego świątynią.
Usłysz, o Panie, kiedy głośno wołam,
zmiłuj się nade mną i wysłuchaj mnie.
Będę szukał oblicza Twego, Panie.
Nie zakrywaj przede mną swojej twarzy.
Wierzę, że będę oglądał dobra Pana
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny,
nabierz odwagi i oczekuj Pana.
-------
EWANGELIA
(J 14,1-6)
Jezus powiedział do swoich uczniów: «Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga? I we Mnie wierzcie!
W domu Ojca mego jest mieszkań wiele. Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział. Idę przecież przygotować wam miejsce.
A gdy odejdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie, abyście i wy byli tam, gdzie Ja jestem.
Znacie drogę, dokąd Ja idę».
Odezwał się do Niego Tomasz: «Panie, nie wiemy, dokąd idziesz. Jak więc możemy znać drogę?»
Odpowiedział mu Jezus: «Ja jestem drogą i prawdą, i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze Mnie».
-------
KOMENTARZ
(Św. Efrem (ok. 306-373), diakon w Syrii, doktor Kościoła)
Kontemplacja
Raju zachwyciła mnie swoim pokojem i pięknem. Tam przebywa piękno bez
zmazy, tam mieszka pokój bez wstrząsów. Błogosławiony, kto zasłuży na
otrzymanie tego, jeśli nie dzięki sprawiedliwości, to przynajmniej
dzięki dobru; jeśli nie z powodu dzieł, to przynajmniej z litości!…
Kiedy mój duch powrócił do brzegów ziemi, matki kolców, zjawiły się
przede mną boleści i zło wszelkiego rodzaju. Dowiedziałem się w ten
sposób, że nasz region jest więzieniem. Jednakże zamknięci tam
więźniowie płaczą, kiedy stamtąd wychodzą. Dziwiłem się także, że dzieci
płaczą, wychodząc z łona matki; płaczą, wychodząc z ciemności do
światła, z ciasnej przestrzeni do szerokiego wszechświata. Podobnie
śmierć jest dla ludzi jakby narodzinami. Ci, którzy się rodzą, płaczą,
opuszczając wszechświat, matkę boleści, żeby wejść do Raju rozkoszy.
O Ty, Panie Raju, zlituj się zatem nade mną! Jeśli nie można wejść do
Twojego Raju, uczyń mnie chociaż godnym pastwisk przy jego bramach. W
centrum Raju znajduje się stół świętych, ale owoce z tego miejsca
spadają na zewnątrz jak okruchy dla grzeszników, którzy nawet tam będą
żyli, dzięki Twej dobroci.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz