2020-11-19: Czwartek XXXIII tygodnia Okresu Zwykłego

 PSALM
(Księga Psalmów 149(148),1-2.3-4.5-6a.9b.)

Śpiewajcie Panu pieśń nową;
głoście Jego chwałę w zgromadzeniu świętych.
Niech się Izrael cieszy swym Stwórcą,
a synowie Syjonu radują się swym Królem.

Niech imię Jego czczą tańcem,
niech grają Mu na bębnie i cytrze.
Bo Pan lud swój miłuje,
pokornych wieńczy zwycięstwem.

Niech się chwałą cieszą święci,
niech się weselą na łożach biesiadnych,
Chwała Boża niech będzie w ich ustach;
to jest chwałą wszystkich świętych Jego.

-------
EWANGELIA
(Łk 19,41-44)

Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim
i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami.
Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd.
Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą i nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia».

-------
KOMENTARZ
(Św. Augustyn (354 - 430), biskup Hippony (Afryka Północna) i doktor Kościoła)

Dwie miłości zbudowały dwa miasta: miłość siebie, aż do pogardy Bogiem, zbudowała miasto ziemskie; miłość Boga, aż do pogardy sobą, zbudowała miasto niebieskie; jedno chlubi się w sobie; drugie – w Panu. Jedno szuka chwały, która pochodzi od ludzi (J 5,44); drugie pokłada swoją chwałę w Bogu, świadku swojego sumienia. Jedno, pełne próżnej chwały, podnosi głowę; drugie mówi swemu Bogu: "Tyś chwałą moją i Ty mi głowę podnosisz"  (Ps 3,4). W jednym książęta są zdominowani pasją władania nad poddanymi lub podbitymi narodami; w drugim wszyscy stają się sługami bliźnich w miłości, zwierzchnikami czuwającymi nad dobrem podwładnych, a ci karnie słuchają. Pierwsze miasto, w osobie władców, podziwia się w swojej sile: drugie mówi swemu Bogu: "Miłuję Cię, Panie, Mocy moja" (Ps 17,2).
       To dlatego, w pierwszym mieście mędrcy prowadzą życie światowe, szukając dóbr ciała lub ducha, albo obu na raz: "Choć Boga poznali, nie oddali Mu czci jako Bogu ani Mu nie dziękowali, lecz znikczemnieli w swoich myślach i zaćmione zostało bezrozumne ich serce... i stworzeniu oddawali cześć, i służyli mu, zamiast służyć Stwórcy" (Rz 1,21-25). W mieście Bożym natomiast wszelka mądrość ludzka znajduje się w pobożności, która, jako jedyna, oddaje prawy kult prawdziwemu Bogu i która, w towarzystwie aniołów i ludzi, oczekuje nagrody, by "Bóg był wszystkim we wszystkich" (1 Kor 15,28).